Trapper op vakantie

Het is al weer enige tijd geleden dat Trapper van zich heeft laten horen. Laat ik niet ingaan op de achtergronden daarvan, hier is ie weer.
Trapper is op vakantie. In het buitenland. Dat is toch wel voorwaarde voor het ultieme vakantiegevoel, de grens over. Het ene buitenland is het andere niet. Ik heb heel wat vakanties in Frankrijk doorgebracht, deze keer ben ik in Groot Brittannië, Wales om precies te zijn. Wij zijn geneigd te spreken over Engeland, maar zeg dat niet tegen een Brit, want daar komen vragen van. Niet zomaar worden hier referenda georganiseerd om de mogelijkheden van afsplitsing of autonomie te onderzoeken. Nu moet ik zeggen, Wales is wel even wat anders dan de streek waar we aan het begin van de zomer met onze eigen club waren. Begin juni waren de Rouleurs in Kent en Sussex, wat we gewoon regio’s mogen noemen. Mooie  glooiende streken, met korte felle klimmetjes van weggetjes die gekenmerkt worden door een verlaagd talud met daarnaast veelal heggetjes, die je zo geweldig het uitzicht ontnemen. Dat is trouwens wel Engels, die weggetjes met heggen, of vaak ook muurtjes er langs. Die kom je door het hele land tegen. Ook hier in Wales. Er is hier een berggebied dat men de romantisch klinkende naam Snowdonia heeft gegeven. Een middelhoog gebergte in noord-Wales met toppen tot boven de 1000 meter. Op dit moment spreek ik zelf liever van Raindonia, omdat ik geen sneeuw heb gezien, maar vooral al dagen in de regen zit. Het weer kan erg tegenvallen wist ik vooraf, maar optimistisch als we zijn kan het dan ook meevallen, Toch? Niet dus, het valt nu al bijna een week erg tegen en de vooruitzichten zijn niet hoopgevend. Trapper komt niet aan fietsen toe. Nu ben ik geen slaaf van mijn fiets en als er geen te verwachten genotsbeleving in de fietstocht zit heb ik natuurlijke remmingen die mij hinderen mijn fietskleren aan te trekken. Kortom: als het regent ga ik niet op pad. Ik heb wel op mijn laptop leuke routes gemaakt die ik kan rijden hier in de buurt. Die kan ik dan overzetten op mijn GPS. Op die manier geeft het me toch een beetje het gevoel met de fiets op pad te zijn. Fietsen in Engeland, in meerdere opzichten een bijzondere ervaring. Natuurlijk is daar als eerste het links rijden. Iets waar ik zelf weinig moeite mee heb en, wat ik gisteren in de auto merkte, eigenlijk wel als een natuurlijke rijrichting ervaar. In de auto zit je stuur onhandig aan de verkeerde kant, op de fiets speelt dat probleem niet. Het probleem op de fiets is het blinde vertrouwen dat je moet hebben in het links rijden. Stel je voor: de eerder beschreven weggetjes met heggen erlangs en dan de bochten naar links. Als wielrenner leer je dat de juiste bochtentechniek is om door de bocht vooruit te kijken. Helaas, de heg ontneemt je de kans om wat dan ook door de bocht te zien. Blind vertrouwen is dan heel belangrijk, waarbij je er van uit moet gaan dat je tegenligger gewoon ook zijn linkerkant van de weg zal aanhouden. Hier in Wales zijn er dan nog onvoorspelbaarheden in de vorm van schapen, die geregeld los lopen op de weg. Die houden niet links, niet rechts, maar gewoon hun schapenkop aan. Hoe dan ook, het blijft elke weer een ervaring om tijdens mijn vakantie tochtjes op de fiets te doen. Alleen moet het dan wel eerst een beetje droog zijn. Maar aan dit weer hebben we nu wel weer een leuk verhaal te danken. Altijd wat om over te schrijven.

Trapper