Ik was even de richting kwijt. Een nieuwe GPS heeft me weer op het juiste spoor gebracht. Mooi apparaat, zo’n fietsnavigatiesysteem. Weet altijd feilloos te melden waar ter aarde je je bevind. Voor de sukkels onder ons die niet met kaarten overweg kunnen. Voor de blinde zoekers die nooit weten waar ze zich bevinden. Voor de dementerende Klein Duimpjes die vergeten zijn of ze wel hun kruimeltjes hebben uitgestrooid. Voor de verlegenen die nooit durven vragen of ze op de goede weg zijn. Weet ik veel waar ik onder val, ik heb hem gewoon gekocht omdat ik het een leuk ding vind. Ben er ondertussen al enkele dagen mee bezig geweest om alle mogelijkheden te begrijpen. En als je dat dan uiteindelijk weet moet je weer je stinkende best doen om dat te onthouden. Als fietser moet je soms ook over stuiterende kasseienpaadjes! Ik ben vast van plan hem ten behoeve van de club in te gaan zetten. Niet omdat ik denk dat anderen er wat aan hebben, maar gewoon omdat ik het handig vind bij het uitzetten van tochten. Je kan trouwens niet blind op zo’n apparaat vertrouwen. Je eigen hersens erbij houden is altijd nog het devies. Dat moet je trouwens sowieso wel doen tijdens het fietsen. De kans bestaat dat je door alle beschikbare informatie zo in beslag genomen wordt dat je geen oog meer hebt voor de route die je aan het rijden bent. Heb je dat weer: dat je een tocht gereden hebt en hem alleen nog maar kan navertellen in termen van hoogteprofielen, stijgingspercentages, verbruikte calorieën en gemiste afslagen. Ook leuk, voor mensen die in dezelfde ervaringsgroep zitten, maar minder voor iemand als ik die normaal erg geniet van de omgeving waar ik fiets. Blijven opletten is het credo. Al was het alleen al op de andere fietsers waar je mee aan het rijden bent. Want die kant van het verhaal blijft in dit stukje nog erg onderbelicht. Fietsen kan je altijd in je eentje, maar nooit meer alleen, sinds je de GPS bij je hebt. Het apparaat herbergt een virtuele partner, die je flink aan het werk kan zetten. Lijkt me zoiets als Gerben Karstens die ooit na een ontsnapping stiekem achter bij het peloton aansloot en voorzichtig informeerde waarom ze toch zo hard reden: “Awel, ze moesten die’n vervloekte Ollander trug bij halen”. Hem dus, je virtueel ontsnapte alter ego! Ik moet eerlijk bekennen, het is toch het leukste om samen met anderen een ritje te rijden. Daarvoor ben ik tenslotte Rouleur. Dus: op naar de volgende tochten met de club, met GPS (of desnoods zonder), samen op weg naar nieuwe belevenissen.

Trapper.