Het valt niet mee om te ontwaken uit de lange winterslaap. Sinds november weinig meer gereden. Volgens voorschrift van de therapeut. Er was sprake van een blessure, waardoor ik noodgedwongen terug moest naar af. Nu zijn er momenten waarop je meer pijn voelt van het stoppen dan van doorgaan. Het moet gezegd, de winter heeft me weinig moeite gekost om het fietsen tijdelijk te staken. Ik heb me dus gewillig neergelegd bij de noodgreep van de fysio. Deed braaf mijn voorgeschreven oefeningen en hield me voor de rest gedeisd. Totdat je begint te merken dat de spieren slap worden en het vet omvangrijker. De weegschaal maar even niet meer gebruikt, te confronterend. En dan de plaatsen in huis waar ik mijn fietsspullen opgeborgen heb. Evenals mijn fiets natuurlijk. In het begin kon ik daar nog gewoon langs lopen, wetende dat ik er eerdaags wel weer op zou stappen.

Later begon het te knagen dat het toch al geruime tijd was sinds ik er op gezeten had. En op een zeker moment keek ik maar liever de andere kant op, te pijnlijk. Zo ging het dus gedurende de wintermaanden. Kon ik me afgelopen weken eenvoudig nog verschuilen achter de barre weersomstandigheden, inmiddels weet ik dat er geen excuus meer mag zijn om straks weer aardig voor de dag te komen. Weer of geen weer. Zo ben ik dus ontwaakt uit mijn winterslaap. En als ik zo om mij heen kijk ben ik niet de enige. Fietsers die zichzelf bij elkaar geraapt hebben om toch maar weer eens op pad te gaan.

Afgelopen zondag was er een aanzienlijke groep Rouleurs die klokslag negenen de pedalen inklikte. Op tijd om straks de openingsrit weer mee te kunnen rijden. Op tijd om de 80 km rit niet te laten voelen een dagje zadelpijn. Op tijd om te weten hoe het ook weer was om in de groep mee te draaien. Opletten om niet het wiel van je voorganger te verliezen. Zelfs het kopwerk moet je weer aan wennen. Even doorbijten, niet gelijk weer afgeven, een beetje pijn mag best. Pijn is fijn, zolang het komt met mate, dat weet je uit ervaring. Dus gewoon doorzetten nu en dan straks weer een heel seizoen lang genieten. Ik heb er best wel weer zin in, al is het nu nog even koud.
Laat maar komen die lente.

Trapper