Naar de Gulpener Berg in Zuid Limburg

Op 31 mei 2015 om kwart voor 6 verzamelen 35 Rouleurs van de B groep zich in Ulvenhout op het bekende plein bij de kerk voor de jaarlijkse tocht naar Limburg. De hele week beloofd het een mooie zonnige dag te worden, maar in de loop van zaterdag nemen verontrustende berichten de overhand. De weervoorspellers maken gewag van lagere temperaturen, regen en een fikse wind. Een enkeling verschijnt in blote benen, maar bijna iedereen heeft de lange broek aangetrokken.
De rit naar Gulpen kent een aanloopstuk van 130 kilometer lange rechte wegen die in een gestaagd tempo kunnen worden weggetrapt. De ketting loopt soepel over exact hetzelfde tandwieltje alsof elk schakeltje een tandje wil kussen. We hoeven nergens te schakelen en het ontlokt die lange met zijn dikke knie de boeiende suggestie om volgend jaar dit stuk maar eens per auto af te leggen, want hij valt er bijna van in slaap. Nochtans heeft een van onze meefietsende sponsors vóór de start geprobeerd om het geheel wat op te stoken door een serieus handgemeen aan te gaan met een door verdovende drugsmiddelen volledig verdwaasde en agressieve passant. Sussende interventies van geschrokken collega’s moeten er aan te pas komen om ongelukken te voorkomen.
Met lichte vertraging trekt de stoet zich op gang en net vóór Chaam!! gaat onze bekende plasser voor het eerst uit de broek. De twee op kop  geloven het niet en banjeren gewoon stevig door in het vertrouwde tempo. Meteen is daarmee de roep van de dag geboren, want hoeveel malen horen we niet: “Even wachten; even wachten”.
 Onder een dik bewolkte hemel met een enkele regendruppel leggen we in een vloek en een zucht de afstand naar Borkel en Schaft en de eerste stop af, waar we al vóór half negen aanleggen voor de koffie en de zelf meegenomen versnaperingen. We omzeilen een wegomlegging en korte tijd later breekt zowaar de zon heel even door. De fotograaf schiet wat kiekjes, de man met de fluit heeft de regie strak in de hand, het voorrijdersduo wisselt af en toe met frisse benen, een enkele wiel wordt gestoken in verband met een lekke band . Eindelijk doemen er wat hellinkjes op en moeten we iets steviger op de pedalen. Zelfs onze trouwe ATB ster heeft haar witte Koga racefiets uit het vet gehaald, maar blijkt ook dan, als een Theo Koomen achter op de motor, de volle 200 kilometer de verbale ondertitels te kunnen verzorgen. De mannen van respectabele leeftijd kijken met jaloerse blikken hoe ze de knulletjes van de “Jonge Renner” na doet. Boven even terugkeren en de helling nog een keer nemen en onderwijl de clubgenoten van wijze adviezen voorzien.
Wat zien we er schitterend  uit in onze nieuwe outfit, zwart grijs en subtiel het rood en groen in strepen. Een schot in de roos  blijkt het verzoek van ons bestuur aan één van de leden om vandaag het oude tenue te dragen, waardoor in het contrast de pracht van de huidige kleding nog zichtbaarder afsteekt.
Probleemloos bollen we Bilzen binnen, waar naast koffie een heerlijke punt rijstevlaai op ons wacht en we kunnen het zowaar op het terras nuttigen.  De gezelligheid kent geen grenzen als de lokale bevolking uit de kerk tussen onze tafeltjes door naar binnen stiefelt voor een biertje met lunch. Het sociale aspect van onze fietsclub komt deze dag toch al ruim aan bod, er wordt wat afgebabbeld en veel gelachen.
Maar daar klinkt de fluit alweer, kom op, de heuvels lonken. Alleen van het idee dat er geklommen moet worden raakt onze beroemde plasser zo ondersteboven dat hij pardoes op de bijrijderzetel in de vrachtwagen gaat zitten en er in Gulpen pas weer uit tevoorschijn komt.
Voor de rest kan nu het harmonicafietsen beginnen. Wellicht vraagt dit enige uitleg. Bij verschil in kracht, conditie en talent valt het peloton op een helling steevast uit elkaar. Dankzij hevig roepen van de tochtuitzetter : “ Even  wachten”, houden de snelle Rouleurs op de top zich even in tot de laatste de groep weer heeft bereikt. Om onmiddellijk lekker uitgerust de gaskraan open te gooien. Hierdoor hebben de late aansluiters nooit een moment om uit te puffen.  “Wie niet de sterkste is moet slim zijn”, één van de vrouwelijke fietsers sprint telkens na een helling pijlsnel het hele peloton voorbij en voor al die coureurs haar weer hebben gepasseerd is ze bijna boven.
Toch ligt hier een schone taak voor de voorzitter van de toertochtencommissie om dit beter te regelen . Alleen is die in geen velden of wegen te bekennen. Hij verkoos een tripje in het buitenland met zakenpartners boven onze de koninginnenrit in de lage landen. Gaat hij zijn filosofie van sturen op afstand nu ook al op onze club toepassen. Als controleur heeft hij een familielid, zijn broer, in de volgwagen achter het stuur gezet. Een herverkiezing in het najaar voor een volgende termijn zou wel eens erg onzeker kunnen worden. Zeker nu vandaag is duidelijk geworden dat onze voorzitter samen met het dagopperhoofd, de voorrijder, een prima organisatie weten neer te zetten. Terug naar het fietsen. Hoewel fietsen.  Inmiddels is het in de cabine druk geworden, er zitten er al drie naast de chauffeur, die door kramp en vermoeidheid de pijp aan Maarten hebben moesten geven.
Er valt heel kort wat lichte regen en bijna iedereen besluit om bovenlangs de slotkilometers af te leggen. Als we om half vier aankomen is een biertje in de zon er dit jaar helaas niet bij.
Als de eersten uit de douche stappen, blijkt de C groep al gearriveerd. Die hebben vandaag opmerkelijk goed gepresteerd. Ze zijn anderhalf uur later gestart en hebben weliswaar 40 kilometer minder afgelegd, maar wel de tocht volbracht met maar 7 deelnemers, waaronder drie sterke vrouwen en zonder speciale voorrijders of volgwagen. Lekker in de zucht van de grote groep je laten meedrijven is er voor hen niet bij geweest. Topprestatie. Hulde!
Strikt om 5 uur zitten we aan tafel, waar een dankwoord wordt uitgesproken en de chauffeur de gelegenheid krijgt om zijn bewondering voor onze fietsprestatie kenbaar te maken.  Kort na zessen zitten we in de bus en in een uitzonderlijk opgewekte en gezellige sfeer worden de belevenissen geëvalueerd.
In Ulvenhout worden de fietsen uitgeladen en door de stromende regen komen we allemaal toch nog kletsnat, maar voldaan na deze leuke dagtocht, thuis. Met uitzondering van een paar jonge gasten die hun geliefde met de auto laten voorrijden.
Het was een prima opmaat voor een formidabele tweedaagse naar Engeland.

Uw nederige testschrijver van dienst,
Jo Timmermans