Rouleurs overseas: tweedaagse Kent-Sussex

Het dichstbijzijnde buitenland waar de Rouleurs nog nooit gefietst hebben... De plek om een trendbreuk in tweedaagseweer af te dwingen... Na de bootovertocht Duinkerken-Dover 140 km door Kent en Sussex naar Brighton!... Dwars door de Engelse countryside met zijn smalle, bochtige en groene weggetjes...Geen lange klimmen, maar niettemin zelden vlak. Na wat serieuzere hellingen door de South Downs en met een pint of bitter op het strand bij de pier...

Allemaal woorden waarmee de organisatie ons probeerde te verleiden om ons massaal in te schrijven voor de Tweedaags die bij de Rouleurs elke 2 jaar op de jaarplanning staat.

Daar werd massaal gehoor aan gegeven en wel door 27 man (en vrouw).
Een tocht die goed te doen is voor iedereen: ongeveer 140 km naar Brighton en max 1500 hoogtemeters per dag...: nog zo'n zin die in de uitnodiging van het organiserend comite stond. Brighton hebben we niet gehaald, de 1500 hoogtemeters ruimschoots wel.
Bij de planning bleek Brighton al net iets te ver van Dover te liggen (zo'n 20 km) en dat maakte de planning nogal strak.

Nou hou ik persoonlijk wel van een strakke planning en het weekend van 13 en 14 juni 2015 was op het moment van aankondiging nog een lege pagina in mijn agenda, dus dat weekend moest dan maar efficiënt besteed worden.

Dat betekende voor het merendeel van de deelnemers vertrek uit Ulvenhout bij het krieken van de dag. Voor enkele vooruitdenkende rouleurs een autoritje naar Dover op de avond ervoor en labbekakken tot het moment daar was om vervolgens bij de Rouleursgroep aan te sluiten. De boottocht verliep behoorlijk efficiënt. Het ontbijtje kon weggewerkt worden en de uitrusting werd bij elkaar gezocht alvorens uit te laden.

Volgauto met Jurre achter het stuur verdween de snelweg op. Wij erachteraan want er was weinig ruimte om met de groep te staan. Dan maar in de buitenwijk even wachten tot de weg teruggevonden was om de tassen en jassen te dumpen. Jurre liet zich niet gekmaken en loodste de bekende audi met aanhanger naar de opgegeven plaats. We waren weg! Net gewend aan links rijden en meteen gaat het ook omhoog.

We gaan iets van de kust af en banen ons een weg door de soms best smalle en donkere gangetjes met aan weerszijden heggen, waar wij als fietsers nog overeen kunnen kijken, maar de chauffeur in de volgauto niet.

Al meteen in het begin hoop ik dat ik op een of andere manier de kans krijg om even te stoppen om een plasje te plegen in de bosjes want ik had een 'toilet problem' een lekke band bijvoorbeeld zou wel even goed uit komen. En ja hoor, m'n stille wens wordt verhoord, maar het lek heb ik zelf! Gelukkig pakt John m'n fiets over en is het wiel zo verwisseld: piece of cake! Waar ik geen rekening mee hield was dat de berm vol stond met brandnetels, dat heb ik geweten!

Op de weg best veel grind en opletten voor gaten. Onderweg genieten we van een prachtig landschap en prima weer en gaan we stoppen bij een pleisterplaats waar veel fietsers komen. Die zijn ze daar gewend, want er wordt in no time een prima lunch geregeld met zoetigheid, hartige hapjes en zat aangevuld vocht. De audi moest het vocht ook even aanvullen, dus chauffeur weer op pad. Wij doen ondertussen waar we goed in zijn: ff wachten! Dit werd het stopwoord van de tweedaagse 2015. Er zijn overigens ergere omstandigheden om te wachten dan op een zonnig terras...

Opvallend vaak was het wachten trouwens op Herman die het nodig vond om te zoeken naar achtergebleven personen, auto's, bidonnen en/of brillen. Uiteindelijk alles teruggevonden -inclusief Herman zelf- en aangekomen in Eastbourne. De aankomst was indrukwekkend met de beroemde witte kliffen.

Hotel aan de boulevard met een mooi uitzicht op de pier. Zeelucht maakt hongerig en dus snel aan tafel. (...) Eastbourne blijkt ook een Belgisch biercafe te hebben. De koolhydraten moeten gestapeld en dan slapen en de wekker zetten voor ontbijt en een vroeg vertrek op zondag. De boot moet gehaald worden en als we evenveel vertraging hebben als zaterdag moet we de overtocht zwemmen.

Vandaag gaat de route terug meer langs de kust en we zien enkele leuke plaatsen. Zeker iets om eens terug te gaan naar dit gebied. Vrij steile klimmen vandaag en de lunch schiet er een beetje bij in omdat het cafe problemen heeft met springende stoppen. Geen pannini's dus.
Aan tafel worden onderling de uiterlijke vormen en afmetingen van de klimmersbenen vergeleken. Echte klimmers kunnen met hun duim en ringvinger om hun onderbenen heen. Een kuiltje aan de binnenkant van de knie geeft de vorm aan. Ik bekijk mijn benen en weet dat ik kansloos ben!

Volgens Jos moet het tempo na de lunch niet te hoog zijn. Rinus vraagt zich af over welk tempo hij het heeft. De dikke knieen van Frits beginnen te piepen en te kraken.
Voor een Tweedaagse in Engeland konden een paar druppels regen niet uitblijven, maar daar werden we niet echt nat van. Dover komt weer in zicht. We gaan de boot makkelijk halen.

Vandaag ook onderweg weer veel belangstellende Engelsen die zich afvragen wat we in godsnaam komen doen zo ver van huis op de fiets.

Omkleden, eten, fietsen op de boot en weer terug. De terugreis biedt even tijd om de organisatie met name Peter en Ruud te bedanken die hier veel werk in hebben zitten. Herman werd in zijn dankwoord onderbroken door een stem over de intercom die het nodig vond een mededeling in 5 talen te doen. Het zat Herman weer niet mee, maar zijn bijdrage wordt gewaardeerd. Ook Jurre werd natuurlijk bedankt.
Cor en Marco die er door ongemakken niet bij konden zijn, zullen er de komende rit hopelijk wel weer bij zijn. De sfeer was geweldig dit weekend en ik hoop nog veel van dit soort Tweedaagsen mee te kunnen maken! Iedereen bedankt!

Groeten, Marinette