Limburg en de Voerstreek

Zondag 31 juli werd de maand afgesloten met een rit door de Voerstreek en de Limburgse heuvels.  Om 7 uur verzamelden we op ‘ons’ Dorpsplein om vervolgens naar Gulpen te vertrekken. Daar aangekomen maakte iedereen zich snel klaar en legde Raoul nog een keer ‘het fluitje’ uit.  Even opperde hij nog om het deze keer andersom te doen, maar nee, we hielden het traditioneel.

De rit was schitterend uitgezet en voerde eerst naar het Zuiden via het drielandenpunt. Op het hoogste punt werden nog wat herinneren opgehaald door een aantal fietsers die daar met de Tour for Life zijn gepasseerd, er werden wat foto’s gemaakt, Kees verving zijn lekke band en we gingen de Voerstreek in.

Het weer werkte geweldig mee, af en toe wat druppels, maar van regen was geen sprake. De sfeer zat er goed in toen we een tweede lekke band kregen. Deze keer was Rinus in de prijzen gevallen. Er werd voorgesteld om wat rustiger te rijden en bij het volgende kruispunt te wachten. Zo gezegd, zo gedaan, maar voor we er erg in hadden stond Rinus bij het volgende kruispunt op de rest te wachten.

De groep meanderde door de Voerstreek en steeds reden er anderen op kop, meestal met Raoul in de voorhoede, zodat hij met z’n fluitje kon aangeven of we links of rechts moesten. Op een gegeven moment reden we met een klein clubje voorop en kwamen we bij een kruispunt, maar hoorden geen fluitje. Dan maar even wachten en voor we echt stil stonden, hoorden we tweemaal het fluitsignaal. We zetten aan, nemen de bocht naar rechts en worden door een groep onbekende renners ingehaald. Was dit wel ons fluitje? Iedereen gebruikt natuurlijk dezelfde fluitsignalen. Het bleek inderdaad ons fluitje, maar misschien de volgende keer toch eens andersom fluiten proberen….

Uiteindelijk keerden we terug in Limburg en reden we via de Eyserweg (niet de gevreesde Eyserbosweg) naar de Bernardushoeve om heerlijk te lunchen. Daar kregen we een klein ongelukje met de auto. Dat was gelukkig alleen blikschade dat met papierwerk kon worden opgelost.

Tijdens de lunch brak de hemel open en stortte een enorme regenbui zich uit over de Limburgse heuvels. Mooi, want dat kon niet meer vallen wanneer wij weer op de fiets stapten en dat deed het ook niet! Sterker nog, het zonnetje brak door.

We reden Voerendaal uit en de snelle mannen, die de hele ochtend hadden kunnen sparen gingen vooruit om te laten zien wat hun benen waard waren. We vervolgden onze weg door de Limburgse heuvels en wat bleek, onze route liep voor een deel over het parkoers van een wedstrijd. Wij mochten er gelukkig door en werden prompt ingehaald door een renner op een tijdrenfiets. Hij zette er flink de benen in om kort na zijn demarrage stil te vallen. Dit leverde enige hilariteit in de groep op, maar wat bleek, het was niet zo maar een wedstijd, het was een Ironman. We werden ingehaald door de tijdauto die 7 uur en 56 minuten aangaf, wat betekende dat deze man al 3,8 kilometer had gezwommen, minstens 6 uur, maar misschien al wel langer op de fiets zat en hierna nog een volledige marathon tegemoet kon zien. Met veel respect fietsen we rustig achter hem aan.

Na 118 km en ruim 1750 hoogtemeters kwamen we via kuitenbijters als de Vaalserberg, Kruisberg, Fromberg, Keutenberg en de Gulpenerberg topfit en volledig fris weer aan op de camping waar we na een heerlijk drankje onze weg naar huis inzetten.

Dank aan Harry en Raoul voor het uitzetten van een schitterende rit en het organiseren van een heerlijke dag!

Solange Walop