Chianti Classico

Twee jaar geleden ben ik bij toeval in een heel idyllisch dorpje middenin de Chianti streek op de finish gestuit van, wat ik dacht, een lokaal wielerrondje. Gezien de hoeveelheid wijn en de gemiddelde leeftijd had ik niet verwacht dat het een heel goed georganiseerde wielerwedstrijd zou zijn, de Granfondo del Gallo Nero. Nu weet ik wel beter.

Twee jaar later stond ik met een beetje spanning weer op de luchthaven van Pisa om een dag later deel te nemen aan deze tour. Er was echter nog wel een probleemje voordat ik met mijn vrouw en kind van anderhalf op weg kon naar onze camping, namelijk mijn fiets in de fietskoffer, een kinderzitje, een kinderrugzak, drie stuks handbagage, een buggy en één Fiat 500……past dat? Ik kan je vertellen, na een nogal geïrriteerde blik van mijn vrouw op deze spullen en de Fiat, veel duwen en trekken en een gesneuvelde telefoon, past dat. Op weg naar de Chianti streek!

De weersverwachting was voor zondag 24 september niet al te best en toen de wekker ging om 07:00 was de temperatuur dan ook niet bepaald mediterraan. Maar ik was goed voorbereid met armwarmers en dat was het dan wel zo’n beetje. De gemiddelde Italiaan zag eruit als een sneeuwmonster en met de dauw nog boven het land en de cipressen in de verte ging ik eindelijk op weg naar de start van deze prachtige pittige rit.

Aangezien ik in de voorbereiding een medische verklaring moest overleggen had ik enigszins kunnen weten dat dit geen lokale wielerronde zou zijn met iets te oude bourgondische Italiaanse mannen die onderweg zouden stoppen voor de pasta van la mama. Gelukkig volstond mijn NFTU lidmaatschap pas die men aanzag als een UCI lidmaatschap en mocht ik rond 08:30 op de fiets stappen. Omringd door internationale teams, de lokale carabinieri en aangemoedigd door heel veel toeschouwers langs de kant ging de Granfondo van start.

Wat een gekte, de eerste 10km was een afdaling op een afgesloten weg waarbij de helft dacht dat ie Nibali in het roze op de laatste dag was. Na 40 kilometer en wat klimmetjes zat ik in een fijn peloton van een mannetje of 60. Het tempo lag behoorlijk hoog en zeker tijdens het klimmen moest ik mezelf wat af laten zakken, dat kon ik overigens goed maken door als een kamikaze af te dalen zodat ik weer vooraan kon starten bij de volgende klim. Waar ik geen rekening mee had gehouden had dat er natuurlijk niemand stopte bij de bevoorrading… Aangezien ik 1 bidon had zou ik niet erg ver komen en besloot een Max Verstappen pitstop te houden tijdens de 2de bevoorrading om wat water in mijn bidon te krijgen. Gelukkig kon ik nog aan de staart van het peloton aanpikken.

Vanaf ongeveer 105 kilometer begon de vermoeidheid me in te halen. Samen met een Belg worstelden we over de laatste passo’s heen waarbij ik de laatste bevoorrading aanzag als een fata morgana. Hier heb ik voor mijn gevoel zeker 20 minuten stil gestaan om mezelf op te laden. Vol goede moed klikte ik mezelf vast om de laatste 20 km te gaan afmaken. Onder aan de heuvel stond er het vrolijke bordje dat ik nog even 8,5 km mocht gaan klimmen. Ik kan je verzekeren dat die 8,5 km als 85 km aan voelden. Het laatste stuk was een mooie afdaling welke finishte in een slot klim a 10%...

Heel erg moe, maar nog meer voldaan ben ik uiteindelijk gefinisht in Radda in Chianti. En na een heel goed glas wijn en een nog beter bord pasta met lekkere charcuterie ernaast kon ik alleen maar heel erg trots en tevreden zijn dat ik deze rit heb volbracht. Met de fiets weer in de Fiat ben ik met iets wat zware benen naar onze camping gereden waar mijn trotse vrouw met lekkere steak fiorentina klaar stond. Ik kan mij niet herinneren dat een stuk vlees mij eerder zo goed heeft gesmaakt, maar na deze dag en met dit gevoel…….Grazie bella Italia!

Robert van der Nap

Jeroen Heikens'Beste clubgenoten, mijn naam is Jeroen Heikens, sinds 12 september 49 jaar oud, bijna 17 jaar getrouwd met Patricia met 3 kinderen Béatrice (17), Splinter (17) en Baptist (15). Ik woon in de Duivenlaar te Bavel en werk ruim 3 jaar in het account management van Hezelaer Energie aan de Ulvenhoutselaan in Breda. Na een fantastische 40-jarige hockeycarrière ben ik definitief overgestapt naar het actieve fietsen. Al enkele jaren spinnend bij Jeugdland, ben ik aldaar zeer enthousiast geraakt over de Rouleurs. Na de proefrit eind augustus ben ik derhalve direct lid geworden. Regelmatig fietsen, nieuwe mensen en fietsgroepjes leren kennen, deelnemen aan clubactiviteiten en tourritten, allemaal redenen om mij de komende tijd in te spannen bij de Rouleurs. Ik hoop u binnenkort tegen te komen op race- of mountainbike. Tot ziens!'.

Marco Rekkers - mission accomplished

Ergens in mei van dit jaar, werd mij gevraagd om een stukje te schrijven over "hoe kom je nou tot het idee om aan een (halve) triatlon deel te gaan nemen, en wat moet je daarvoor nou allemaal doen en laten" Inmiddels ligt 18 juni 2017, de dag van mijn Iron Man 70.3 (1/2 triatlon) van Luxemburg, al weer een tijdje achter ons, en kan ik zeggen "mission accomplished".

2 weken voor Day Day, had ik echter nog geen wetsuit, dus dat moest nog wel even geregeld worden. Nou ik kan zeggen, een wetsuit passen op de zolder van de leverancier, terwijl het buiten meer dan 30 graden is en binnen nog veel warmer, is geen goed idee haha. Een paar dagen later mijn eerste kilometer met wetsuit in de Galders Meren gezwommen, en ik bleek 10 minuten sneller te zijn dan in het zwembad met mijn Speedo, kijk dat was serieuze winst en al die zweetdrupels op die zolder waren vergeten.

En toen was het plotseling zaterdag 17 juni 2017, de dag van startbewijs en enkelchip ophalen, fiets in het startvak plaatsen, wissel zone tasjes vullen en in de wisselzones ophangen etc etc, weer die zweetdruppels pfff haha. Gelukkig was het hele gezin mee naar Luxemburg gegaan, en heb ik een zoon die echt altijd de rust zelve is. Terwijl Suzette met Brecht en Rutger de tent op de camping aan het opzetten waren, tja geen luxe overnachting, gewoon lekker basic, ging ik met Philip, mijn fiets en andere spullen naar het atletendorp (ja ik verzin het niet het heet bij een Iron man echt zo), alles in alle rust klaargezet en goed de routing bij de wisselzones bekeken.

In de avond de briefing en gezamelijk diner bijgewoond en dat was wel bijzonder. Voor aanvang werd er gevraagd voor wie het het de eerste Iron Man was....waarna dan een oorverdovend applaus en gejuich volgt aan het adres van diegene die op de vraag zijn of haar hand had opgestoken, de sfeer is zonder meer top! Uiteindelijk om 22:00 uur op het luchtbed, want de volgende dag mag ik eindelijk "aan de bak".

Goed geslapen en alles staat op scherp, maar gezonde wedstrijdspanning is er wel. Start van het 1e onderdeel, 1.9 km zwemmen in de Moezel, is om 09:15 uur. Wetsuit aan en horloge op stand by.....en het startschot gaat af.....toch zenuwen, want ik vergeet de stopwatch op mijn horloge aan te zetten! Ik ging weg met een verwachting van 50 minuten, de limieit was 65 minuten, maar 36 minuten na de start kom ik uit het water, zoveel winst op mijn minste onderdeel, een vliegende start haha. Al rennend naar de wisselzone voor de fiets mijn wetsuit half uit, mijn trisuit zit eronder dus alleen nog helm, bril en schoenen aan doen, fiets pakken (gelletjes had ik al op de fiets getaped) en klaar voor 90 km fietsen over een heuvelachtig parcours met 820 hoogtemeters. Ik probeer mijn euforie te temperen want er wacht ook nog 21 km hardlopen. Ik houd het gemiddelde op 31 km/h en fiets vrij ontspannen de 90 km vol.

In de wisselzone is de totaaltijd na 2 onderdelen 03:39:38 uur, ik had mijn limiet op 7 uur gezet, meer dan haalbaar dus. Fietsschoenen uit en loopschoenen aan petje op, want het was inmiddels 32 graden onder een volle zon. De laatste 21 km gaan bij de start vrij soepel, maar na 15 km heb ik een rendez-vous met een man met een hele grote moker!! De snelheid gaat omlaag maar uiteindelijk na een moeizame laatste 2 km kom ik over de finish in een tijd van 06:28:12 uur en dat is inclusief 8 en 9 minuten wisseltijd. Het wisselen had in een paar minuten gekund, maar ik had bewust gekozen om rust in te bouwen en toch ook even te genieten. Het was een super ervaring en de liefde voor de triatlon was geboren. Er gaan er nog heel wat volgen haha.

Dit was mijn uitdaging, maar er zijn door menig Rouleur heel wat uitdagingen volbracht dit jaar en daar heb ik heel veel bewondering voor!!!!!

Veel groetjes Marco

Bikegear The Ride een verslag

Vrijdagochtend 9 juni 9:00u in Valkenburg verzamelden zo’n 250 deelnemers aan The Ride. Het begin en hopelijk tien dagen later ook weer een goed einde van deze achtdaagse wielertocht van 1300km van de Stelvio naar dit Zuid Limburgse hart van de wielersport. Met vijf bussen gingen we op weg naar Noord-Italië, tegen deze 13 uur durende busreis zag ik misschien nog wel het meest op van de hele tocht. Het viel uiteindelijk allemaal mee, om 10 uur ‘s avonds werd camping Kiefernhaim in Prato Allo Stelvio bereikt en kon het “luxe” tentje opgezocht worden, de slaapplaats voor de komende negen nachten.

Na een dag van wennen aan de alpenlucht op zaterdag werd op zondag om 7:00u het startsein gegeven van The Ride, een tocht door acht landen met in totaal 17.000hm: http://www.the-ride.cc/bikegearcc-the-ride-2017-zit-erop.

Etappe 1 – Cima Coppi (Prato Allo Stelvio – Silvaplana) (129km/3.900hm)
De eerste kluif was meteen de Stelvio. Maar wel met een strak blauwe lucht, witte bergtoppen en een vrije weg zonder overig verkeer. Rond half vier bereikte ik, na nog 4 beklimmingen, de tweede etappeplaats Silvaplana bij Sankt Moritz in Zwitserland.

Etappe 2 – Zwitserse Alpen (Silvaplana – Thusis) (142km/3.150hm)
De dag begon met het gebruikelijk ritueel, opstaan, aankleden, stevig ontbijt, fiets prepareren en om 8:00u starten. Deze dag begon met een lange afdaling, daarna volgde de Passo Dello Spluga van 30km, 1817hm, gemiddeld 5,9% stijging. Echt een fantastische klim met veel galerijen, van Zwitserland weer terug naar Italië. Om vervolgens weer terug te keren in Zwitserland, waar we de keuze hadden:, of naar de camping of de beklimming van de Glaspas van 8% gemiddeld en bijna 15km. Als je er dan toch bent…. een lastige klim, niet in de minste plaats door de warmte, maar toen bleek dat nog niet de helft van de rijders de zelfde keuze had gemaakt, was het overwinningsgevoel des te groter.

Etappe 3 – Kleine Reuzen (Thusis – Sempach) (195km/2.450hm)
De koninginnenrit! Voor de meesten onder ons allemaal wat onbekendere klimmen, maar zeker niet minder mooi….of minder zwaar! Vandaag gingen we door land nummer 3 van de tocht: Liechtenstein! Deze rit raakte het water op en wat er nog was “kookte” in mijn bidons. Bij een kazerne gevraagd of ik mijn bidons mocht vullen, dat vonden de Zwitserse militairen geen probleem. Met mijn tweede bidon nog collega Ride rider blij gemaakt die ook ver droog stond. Al met al weer een topdag!

Etappe 4: Drielandentoer (Sempach – Mulhouse) (165km/2.450hm)
Tot nu toe 3 landen gezien, vandaag door drie landen heen! Op weg naar Frankrijk, vanuit Zwitserland via een stukje Duitsland. Vandaar de naam van de etappe! Beklimmingen met prachtige namen stonden op het programma, wat te denken van Schlierbach, Saalhohe, Hoge Flum, Lipple (2e cat.) en de Egertenpas. De zon liet in tegenstelling tot de andere dagen op zich wachten (niet heel vervelend). Bij een klimmetje te enthousiast geschakeld, ketting van het voorblad en door mijn bijna val een “gat” in mijn been, maar dat ging allemaal goed en veilig kwam ik aan op het tentenkamp.

Etappe 5: Ronde Toppen (Mulhouse – Xonrupt-Longemer) (150km/2.625hm)
Vandaag rijden we de klassieker Le Grand Ballon in de Vogezen. En of deze nog niet zwaar genoeg is, word ik getroffen door versnellingsproblemen, ik krijg ze niet soepel op de bladen achter. Zwoegen met een te zwaar verzet, ´onze mechaniker was niet beschikbaar´, was geen succes. Dan maar met de hand op de lichtste versnelling gezet en op zijn Froome’s naar boven, waar het euvel verholpen werd en zo de rit zonder technische problemen uitgereden kon worden. Die nacht valt de enige regen van The Ride…ook weer een geluk!

Etappe 6: Rolling Hills (Xonrupt-Longemer – Volstroff) (192km/1.725hm)
Vandaag een lange etappe, een zgn. overgangsetappe van de Vogezen naar de Ardennen.
Bij de The Ride briefing werd aangegeven dat we 82% van de totale route tegen wind hadden, dat klopte wel. Maar de dag goed doorgekomen, energie genoeg voor zelfs nog wat kopwerk.

Etappe 7: Dwars door Luxemburg (Volstroff – La Roche-en-Ardenne (168km/1.900hm)
Vandaag was niet mijn dag. Ik had al last van misselijkheid, het lukte niet om bij een groepje aan te sluiten waardoor ik veel alleen fietste, door een lokaal evenement moeten omfietsen, maar die bewegwijzering gemist en als klap op de vuurpijl ook nog eens geen internet en geen oplaadpunt voor de telefoon op de camping! Daar raakte ik ook nog eens mijn Garmin kwijt, omdat een andere rijder die per ongeluk had meegenomen en als klap op de vuurpijl werd ik die nacht ook nog eens ziek, echt ziek. Koude rillingen, dus bijtijds mijn tentje opgezocht, maar ’s nachts een aantal keer toiletbezoek (oftewel aan dun dunne!). Dit is niet wat je wil met de laatste dag in zicht.

Etappe 8 – 18 juni 2017: Back Home (La Roche – Valkenburg a/d Geul) (141km /1.850hm)
Na een onrustige nacht met veel twijfel hoe de laatste dag door te komen, me toch gestort in het ochtend ritueel. Ik voelde me niet slecht maar ook niet 100%. Met medicijnen ter voorkoming dat ik om de tien kilometer alla Tom in de berm moet gaan zitten, toch op de fiets geklommen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet hoe ik die dag fietsend ben doorgekomen. Harkend, stoempend, als een dweil bereikte ik via binnendoor weggetjes het zwembad van Gulpen, nog even de Ingerbergracht weg nemen en wat rest is `slechts` nog de Cauberg in Valkenburg, de 30ste en laatste beklimming. Ook hier harkend boven gekomen, nog even een rondje, afslaan bij Vilt, de Daalhemerweg weer afgedaald, beneden afgekomen naar rechts en weer links naar de Amstel Gold Race Experience en Finish!!!

Een prachtig welkom van vrouw en kids, fotoshoots en felicitaties van en aan mede RideRiders. Een prachtige ervaring. Het heeft dagen geduurd voordat echt (positief) terug kon kijken op deze acht dagen. De slechte laatste etappe overheerste eigenlijk alle in het algemeen goede zeven etappes. Wellicht hoorde de ervaring van deze achtste etappe erbij om nog meer het gevoel te krijgen bij wat een prof renner door maakt.

Terugkijkend, had ik niets willen missen, Ik heb alles gereden van The Ride, ook die delen waarbij de mogelijkheid was die over te slaan. Hoe ik die laatste dag ben doorgekomen weet ik niet. Opgeven is geen optie. Mijn eigen Garmin heb ik inmiddels weer terug en ook mijn iphone is weer werkende, dus waar zeuren we over.

Al met al The Ride was een ervaring die ik niet snel vergeten!

Marcel van de Voorde

La Marmotte rijden 'een droom'

In 2016 liet ik een droom in vervulling gaan: het fietsen van La Marmotte, een tocht in de Franse Alpen van 175 kilometer met 5000 hoogtemeters. Mijn doel was uitfietsen, dat lukte en ik dacht dat ik dat slechts eenmaal in mijn leven zou doen. Maar in september begonnen er zich al nieuwe plannen in mijn hoofd te vormen en besloot ik om La Marmotte nog een keer te proberen, maar dan nu voor ‘goud’ te gaan. Dat betekende in mijn geval dat ik deze rit binnen 9 uur en 41 minuten moest finishen.

Met de ervaring van vorig jaar en een nieuw doel voor ogen, ben ik gericht gaan trainen. Vol goede moed, met genoeg trainingskilo- en hoogtemeters in de benen en enorm veel zenuwen, stond ik op 2 juli aan de start in Bourg d’Oisans. Het startschot klonk en als een man kwam een peloton van een paar duizend fietsers in beweging. De route leidt door Allemond, via een stuwdam naar de eerste klim, de Col du Glandon. Halverwege deze klim begon het flink te misten en eenmaal op de top was het zicht niet meer dan een paar meter.

Op de top kon ik mijn bidons wisselen en nam ik nieuwe gels om daarna af te dalen naar de route die door een dal naar de Col du Telegraph leidt. Dit dal wordt ‘het vlakke stuk’ genoemd, maar ook hier zijn er stukken van 7 tot 8%. De Telegraph liep lekker en ik zag zelfs nog een hert in de bossen. Op de top stond weer een bevoorrading, zodat ik weer met gevulde bidons kon afdalen naar de Col du Galibier. Vorig jaar had ik hier fikse regen en wind, maar dit jaar viel het mee. Het ‘enige ongemak’ hier was de kou, vanaf zo’n 6 kilometer van de top lag de berg onder de sneeuw. Dit gaf een geweldig uitzicht en we werden ook nog verrast door groepen roofvogels die in de lucht cirkelden. Een kilometer onder de top kon ik voor de laatste keer nieuw eten en drinken meenemen om vervolgens de laatste kilometer nog te klimmen, voordat ik aan een afdaling van zo’n 65 kilometer kon beginnen.

Deze afdaling eindigt aan de voet van Alpe d’Huez, de laatste klim van deze rit. Vorig jaar voelde ik me hier relatief goed en ging ik in een nette tijd naar boven, maar dit jaar was het daar tussen de 28 en 32 graden en deed inmiddels alles in m’n lichaam pijn. Ik hoefde niet bang te zijn dat mijn hartslag boven m’n omslagpunt zou komen, want dat lukte me echt niet meer. Onderweg probeerde ik nog uit te rekenen hoe lang ik nog had om voor die 9 uur 41 te finishen, maar ook dat lukte me gewoon niet meer. Dan maar met alles wat ik nog had (en dat was op dat moment niet veel meer) naar boven en daar zou ik er wel achter komen of ik mijn doel had gehaald.

Helaas, ik kwam 9 minuten te kort, op 9 uur en 50 minuten finishte ik, maar ik was er niet minder trots om, want ik had maar liefst 45 minuten sneller gefietst dan vorig jaar. En volgend jaar? Geen Marmotte in ieder geval!

Solange