Ardennen wetenswaardigheden

Mijn eerste toerverslag voor de Rouleurs is alweer een jaar geleden. De 2 daagse was net achter de rug, samen met de mannen van “Sport for life” stonden we aan de vooravond van Tour for Life en onze tuin thuis was een grote gatenkaas. Met die tuin kon ik een mooi bruggetje maken naar de omgeving alwaar de Rouleurs 2 dagen doorheen zouden fietsen, de streek van de loopgravenoorlog . 

Onze tuin kan tegenwoordig concurreren met die van Versailles, maar heden ten dage kan je geen krant lezen, of tv zender aanzetten zonder daarbij te worden geconfronteerd met oorlog, MH 17, ebola en andere ellende. Bij Tour For Life reden wij geld bij elkaar voor Artsen zonder grenzen en juist in deze tijd is het overduidelijk dat dat niet voor niets is geweest. Artsen zonder grenzen is op die plaatsen daar waar ze hard nodig zijn.

 Het lijkt alsof we maar niet van het verleden willen of kunnen leren waardoor dat verleden helaas nog maar al te vaak lijkt op het heden. Het is daarom goed om vast te stellen dat wij, Rouleurs, wel leren van het verleden en dat kunnen omzetten naar iets positiefs in het heden, het hier en nu.

Weten jullie het nog, de Ardennenrit op 26 mei van 2013??? Het was koud en nat, heel nat. Daar stonden we dan op het  parkeerterrein van Remouchamps. Uiteindelijk reden we, geplaagd door kou, regen en allerlei afzettingen voor de ronde van Vlaanderen, een kleine 70 km.

Dat dus niet meer!! En zo geschiede, de rit werd over de zomer heen getild en geprikt op zondag 7 september. Heel slim, want de afgelopen jaren genieten we in de Lage Landen steeds vaker van een heuse Indian Summer, ook wel bekend als Été Indienn of Sint-Michielszomer of, zoals wij Brabanders zonder poeha ook wel zeggen, een “oudewijvenzomer”. Dat veel Rouleurs in september ten opzichte van mei veel meer kilometers en hoogtemeters op de teller hebben staan, behoeft geen tekst en uitleg, dat is klip en klaar. Ik zeg win-win situatie, well done tochtencommissie!!

Als wielrenner maak ik nog wel eens mee, dat de tocht aan het einde van de rit langer bleek te zijn geweest dan gepland,  zeker als ik weet dat er spruitjes op het menu staan. Misschien zeg ik niets geks en is dit voor velen onder ons herkenbaar. Jullie raden het al, als schrijver van dit “stukje” duurt het dus ook een hele tijd om tot de bekende” to the point” te komen en al helemaal als naast het toetsenbord van de laptop een mooie koude pint je voortdurend en heel verleidelijk staat aan te kijken.

Zondag 7 september 2014, als de meeste Rouleurs al om 06:00 uur vanaf het Dorpsplein in Ulvenhout zijn vertrokken richting de Ardennen, staat de schrijver samen met de bestuurder en eigenaar van de vertrekauto inclusief  fietsenrek, ik noem geen naam, ergens in Ulvenhout te klooien. Het zal de gezonde spanning zijn geweest. Hier was het vertrek dus geen 06:00 uur, maar ietwat later. Ik noem nog steeds geen naam, maar via een ander adres, waar de derde renner werd opgepikt, ontpopte onze chauffeur zich als een ware” Stig”. Sommigen zeggen hij gebruikt Epo, maar voor zover ik weet is hij de reïncarnatie van Pantani. Uiteindelijk kwamen wij tegelijkertijd met de andere Rouleurs  aan.

Daar werden wij in Stoumont op camping Châlet Week-end,  hartelijk ontvangen door het team van de “Bredase Gletsjertocht”. Het team had op ons een voordeel, zij waren uitgeslapen….of toch niet??? Het was de avond ervoor bij de etappebespreking voor de volgende dag kennelijk heel gezellig geweest ( De schrijver heeft zo zijn bronnen en met enige vleierij bij de eigenaresse van de camping kom je ook een heel eind). Het Team had er inmiddels al 2 etappes opzitten en samen met ons zouden ze van start gaan, zij voor etappe 3 richting Remerschen (in de gemeente Schengen (die van dat akkoord) en kanton  Remich. Zo weet u dat ook weer in Groothertogdom Luxemburg  en wij voor een  rit van op en neer over een afstand van ongeveer 140 km. Oh en heren van de “Bredase Gletsjertocht” Het verschil tussen La Chouffe en Epo zijn de wallen onder je ogen!!

08:45 uur en de fluit van Ruud klonk schril, beleefd maar toch dwingend.  Na een groepsfoto vol met uitgeslapen koppies,  werd Le départ van de karavaan aangekondigd, op weg naar vals plat, glooiend asfalt en net iets teveel van het goede! Overigens werd de rit gereden in België, dus glooiend is met een knipoog. Daar waar men in Brussel al sinds jaar en dag het ene gat dicht met het andere, is dat procedé in de sector wegenbouw nog niet doorgedrongen.  Ondanks dat, werd er deze rit geen bandje lek gereden.

Met een start op een hoogte van 191 meter, gaat het via Chevron, Les Trous de Bra, Lierneux naar Baraque de Fraiture. Daar zitten we na 25 km trappen  inmiddels op een hoogte van 638 meter, net iets onder de top, die met een hoogte van 651 meter, de derde hoogste top van Ardennen is. Voor degene die liefhebber is van de lange latten, is het daar goed toeven, maar met een totaal aan 2 km piste en 20 dagen open per jaar, is het vooruit boeken niet aan te bevelen, maar leent het zich in de winter meer voor een spontane dagtrip. Links en rechts van de route naar de Baraque liggen enkele kleine plaatsjes waar zelfs Wikipedia nog nooit van heeft gehoord en worden we door de rivier La Lienne, die aan onze linkerzijde stroomt, gevolgd.

Vanaf Baraque tot aan Houffalize is het voornamelijk vlak rijden en afdalen, waarbij de naaldbossen en de akkerbouwlandschappen elkaar afwisselen. Na 40 km wordt Houffalize de eerste halte. Van 651 meter hoogte gezakt naar een hoogte van 331 meter. We zijn wat aan de vroege kant en bij Brasserie “Le Rally” hadden Bastiaan en Nathalie nog niet op ons gerekend.  Houffalize is een mooie plaats met rijke historie. In de bloeitijd was het gezegend met maar liefst 3 kastelen. Tijdens het zware Ardennen offensief werd het stadje diverse keren gebombardeerd en sneuvelde het jongste kasteel. Even wat anders, La Chouffe, het bekende gerstenat met als symbool een kabouter, wordt hier gebrouwen in brouwerij Achouffe. Houffalize is een hot spot voor MTB’ers. Ieder jaar in mei, is er een Worldcup en in augustus is er de MTB marathon met afstanden van 30 tot 125 km. Ruud had ons even kunnen rondleiden door het stadje, maar nee hij had iets anders voor ons in petto. Nu onze benen nog warm waren was het misschien verstandig om de steile klim over de Rue Saint Roche voor de koffie te bedwingen. Verkeersbordjes liegen normaliter niet, nou hier wel! Stijging 14 %. Nou de piek ligt toch echt rond 18%. Het gemiddelde over de 900 meter is een stoere nog net geen 12 %, waarbij toch maar even ruim 100 hoogtemeters zijn gemaakt. Ruud had gelijk, met de benen nog warm was het voor eenieder in eigen tempo goed  te doen. Bovenaan kwam de koffie aroma ons tegemoet en de afdaling naar “Le Rally” ging dan ook vlot. Heerlijk aan de koffie en dito appelgebak was het goed toeven op het terras.

Met een fluit werd deel 2 van de etappe aangekondigd. Oh ja, Ruud wilde uiteraard de route oppakken vanaf  “Le Rally” en dat betekende dus weer over die Rue Saint Roche. Ruud dacht kennelijk aan de calorietjes van de appeltaart, nou bedankt Harry…… eh Ruud! Allez hop en route!

Via Wicourt, Rachamps, Hardigny, Tavigny en Rettigny gaat het  richting Gouvy. Het landschap wisselt van bos naar landbouw en vice versa. De weg onder onze banden wisselt net zo vaak van vlak naar vals plat als van licht stijgend  tot licht dalend. De hoogte schommelt tussen de 400 en  de 500 meter.  We nemen in dit stuk ook afscheid van de mannen van de “Bredase Gletsjertocht”, zij vervolgen hun weg naar Luxemburg. De dorpjes zijn klein en liefelijk en de omgeving is prachtig. De rivier de Ourthe stroomt door dit deel van de Ardennen en voor hen die naast fietsen nog een ander sportieve uitdaging zoeken, liggen hier vele mogelijkheden. Van vogels spotten tot kajakken  en alles daartussen in. Her en der wordt herinnerd aan het Ardennenoffensief, maar verder is het gebied de rust zelve, heerlijk! Het rood, groen en witte peloton zoeft er soepel en ontspannen doorheen. En voor wie echt goed heeft opgelet, zag een enkele koe zijn zonnebril opzetten,  ter bescherming van al die kleurenpracht! Bescheidenheid past ons Rouleurs goed, maar daarbij mogen we onze karakteristieke groene en rode roots niet verloochenen. Een nieuw tenue hangt in de lucht, een uitdaging voor de creatieveling onder ons, om bescheidenheid te combineren met iets unieks, iets eigens iets wat laat zien “ ik ben een Rouleur”!

Vanaf Gouvy, we hebben er dan 75 km opzitten,  gaat het tot Vielsalm voornamelijk naar beneden. Vielsalm ligt precies in het hart van de Ardennen. Het Suske en Wiske –verhaal,  De macabere macralles (waals voor heksen), speelt zich grotendeels af in Vielsalm, de bosbessen en Gustine Maca (een vermeende heks) spelen een belangrijke rol. Er is een mooi verhaal over macralles, maar dat maakt dit verhaal nog langer haha. In Vielsalm staat een mooi beeld van een heks op een bezem, en op 20 juli is het jaarlijkse heksensabbat.  We ontkomen aan de mysterieuze betovering van Gustine en zetten via Mont-le-Soie koers richting Grand-Halleux. In de boekjes staat de beklimming vanuit Grand-Halleux beschreven, maar wij maken een schijnbeweging en vallen aan via Vielsalm. De klim begint ongeveer bij het plaatsje Ville-du-Bois en over een lengte van een kleine 5 km, gaat het met een gemiddeld stijgingspercentage van 5 % tot 7 % omhoog naar de top op 571 meter hoogte. Toch weer bijna 200 hoogtemeters!

Op de top ligt het Centre Européen du cheval de Mont le Soie. Hier is naast een gigantische manege ook het Universiteitscentrum voor paardenonderzoek gevestigd. Ooit neergezet met de visie om binnen een tijdsbestek van 10 jaar  kampioenen af te leveren. Op het laatste WK Paardrijden in Normandië afgelopen augustus en september kwam Frankrijk echter niet verder dan de 6e plaats. Nederland eindigde op plaats 2, achter Groot Brittannië,  met slechts een verschil van 1 gouden medaille. Wij hadden echter in totaal 18 medailles en zij 15! De 2e stop hielden we in de berm naast de manege, aangezien de vele paarden en klonen in de dop van Ankie van Grunsven hun rondjes aan het draven waren. Sommige onder ons  waren het kampeergehalte van de afgelopen zomer al weer ontstegen en waagden zich te midden van dit hippische geweld, om zo op een fatsoenlijke stoel te kunnen genieten van koffie en een lekker broodje paardenrookvlees! Met ons “ stalen” ros en strakke broekjes hebben we wel iets hippisch dus helemaal uit de toon vielen we nu ook weer niet, echter ook hier, was al het kleurenpracht van ons tenue voor een enkel paard toch net even iets teveel.

Na een lekkere stop in het zonnetje ging het via een heerlijke afdaling richting Grand-Halleux, op weg naar de beklimming van de Côte de Wanne. Een klim over een lengte van 3,5 km. Het gemiddelde percentage ligt rond 5 % maar hier een daar is het 7 % en in het laatste deel ligt het percentage over een lengte van 200 meter zelfs  rond de 12 %, genoeg om geparkeerd te komen staan, maar de Rouleurs hadden ook met deze klim nagenoeg  geen moeite!

Via het liefelijke heuveldorpje Wanne gaat het vervolgens richting Trois-Ponts. Het dorpje heeft, jullie raden het al, 3 bruggen. Verder zijn er niet zoveel bijzonderheden te vermelden, maar de omgeving en de natuur is prachtig. Voor hen met (klein)kinderen, op een steenworp afstand ligt Plopsa Coo, een pretpark voor (kleinere) kinderen. Als je na een dag draaien en kinder-gejengel, wel even toe bent aan een beetje rust en karma, dan kan dat bij de beroemde waterval van Coo. De waterval ligt naast het park en heeft een hoogteverschil van 15 meter. Vanaf hier gaan we nog 30 km genieten van vals plat, ietwat omhoog en omlaag en rijden we na Rahier de Côte de Xhierfomont op. De eigenlijke klim start vanaf de andere kant,  vanuit het Lienne dal. Door de 4 haarspeldbochten waan je je in de Alpen. Wij rijden deze bochten dus niet omhoog maar omlaag, richting camping Châlet Week-end,  ook niet verkeerd!

En zo komt uiteindelijk  aan alles een eind, zo ook aan deze editie van de Ardennenrit over 140 km.  Aan het einde geen misère, nee verre van, de voldoening gloeit op ieders gezicht en naarmate de Bofferding’s en  de de La Chouffkes etc, vol  komen en leeg gaan, groeien de bergen en de percentages  en ligt de topsnelheid in de afdaling rond de 80 km per uur. Het was een mooie dag en een prachtige route. Ruud en ook Peter, Merci  beaucoup pour cette belle journée et de la grande etappe!

Het was me weer een waar genoegen om  uw verslaggever te zijn, en met  sportieve groet zeg ik dan ook  à bientôt!

Marco Rekkers.