25 mei 2014. Onze klassieker Ulvenhout – Gulpen.
Onze 6e tocht van de toerkalender begon voor mij dit jaar al op vrijdag 23 mei. Als “chauffeur” mocht ik de tocht mee voorrijden met Jos Wouters en Toon van Riel.

Een bijzondere ervaring moet ik zeggen. Jos naast mij voorin, met een met de hand geschreven routebeschrijving, waarin nogal wat foute straatnamen en aanwijzingen bleken te zitten. Toon relaxed achterin, kijkt een beetje rond een geeft voortdurend, zonder enig hulpmiddel, de route aan en vertelt er dan ook even bij wat we de komende 10 kilometer gaan doen. Zoals. Bij dat huis gaan we rechts, daarna bij het kapelletje linksaf en dan 3 kilometer verder schuin oversteken. En het klopte altijd. Het voorrijden is dus gewoon een formaliteit en alleen nodig om weer eens een dagje weg te zijn en eventuele wegwerkzaamheden vooraf te kennen en een goede omleiding te bepalen. Dat waren er slechts twee en er leek dus geen vuiltje aan de lucht voor  a.s. zondag. Na een lekkere lunch bij Het Rode Bos, kwamen we rond 13.30 uur bij ons vertrouwde eindstation aan. Snel de fietsen uit de auto en nog een rondje gemaakt van 75 km, waarvan de laatste 30 km van het parcours, zodat we elk kuiltje in de weg kenden.
Op zondag met 35 man ( volgens mij een record van de laatste jaren )aan de start inclusief weer enkele gastrenners van wielervereniging Breda. Best een leuk shirt om onderweg eens te bekijken en de mannen waren ook bereid de nodige kilometers kopwerk te doen. Wat het kopwerk betreft verdienen er wel enkele meer een pluim, zoals Kees, Raoul, Jos, Marcel en de anderen die ook hun uiterste best gedaan hebben om de “iets minder sterken” naar Gulpen te loodsen. Mannen BEDANKT. Al vanaf het begin werd er een lekker tempo gefietst en voor dat je moe begint te worden kom je al in Borkel en Schaft aan. Gewoon een geweldig café dat ze speciaal voor ons al helemaal in het oranje gehuld hadden. Koffie drinken is daar functioneel. Zet neer die kop en dan nog even een rondje met de kan en klaar is ……..Net tijd genoeg voor Herman om de financiële zaken af te werken. Hij kon helaas deze tocht niet helemaal mee rijden i.v.m. andere verplichtingen. Jos nam, “onder een ietwat twijfelende blik van Herman” de geldzaken voor deze dag waar.  Zonder Herman vertrokken we voor het tweede gedeelte. De kenners zijn dan vaak alweer vaak met hun gedachte bij het terras van de Casteleyn in Bilzen. Of dat bij Geert en Marcel ook het geval was weet ik niet, maar plots lagen ze beiden voor me op het wegdek en in de berm. Geert ongeschonden en Marcel met de nodige blauwe plekken en wat kapotte kleding. Zo langzamerhand beginnen sommigen de glooiingen al een beetje te voelen. In Bilzen wordt de koffie geserveerd en is voorzien van een heerlijke pain au chocolat. Dat is waarschijnlijk de reden dat we hier wat langer gepauzeerd hebben. Ook namens jullie allen heb ik afscheid genomen van de altijd vriendelijke Francina en heb haar beloofd dat we volgend jaar weer terug komen. Als je daarna de maas bent over gestoken dan komt de prachtige klim van de Richelle. Is niet zwaar maar best lastig als je te weinig kilometers in de benen hebt of als je geen bergpionnetje gestoken hebt. Sommige keuzes moet je vooraf maken. Hierdoor was het nodig dat onze wegkapitein met een klein gezelschap even “onderdoor” reed. Geen probleem want ook daar weet Toon de weg. Als Toon echter in de grote groep ontbreekt dan verdwijnt de discipline en krijgt de toertocht een beetje wedstrijdtrekjes. Gelukkig weet ik de weg ter plekke ook redelijk en kon rustig de telefoon opnemen voor pechgevallen en mijn route alleen voortzetten. Ik kan jullie dus niets vertellen over hetgeen de laatste 25 kilometer is gebeurd. Niemand die ooit nog omkeek. Ik heb gehoord dat een “klein menneke” als eerste boven was. Net voor het onderste bos mocht Ad, t.g.v. een gebroken ketting, naast Cor plaats nemen voorin de vrachtwagen.  In deze laatste klim haalde ik onze oud-voorzitter Gerard nog in. Ik heb het zwaar en de pijp is leeg, zei hij. Overbodige opmerking want dat zag ik ook wel. Plichtsgetrouw de koning van Spanje afgedaald om de Gulpenerberg toch nog te kunnen beklimmen, maar ook dat ging niet vlekkeloos. In het steile stuk ontwaarde ik een “standbeeld”, maar het bleek een verkrampte Mark Spook te zijn. Dus maar even gebeld en hij werd door onze Kasper netjes opgehaald. En dan eindelijk waar je het allemaal voor doet: GERARDUS, DOUCHE, SCHNITZEL met alles erop en eraan, IJS en een HEERLIJK gevoel. We hebben weer een prachtige dag gehad. Kasper ik hoop dat het petje goed gevuld was.
Harry